Koń naturalny, naturalny jeździec » Szkolenie

Warsztaty “Koń naturalny, naturalny jeździec”

Jakub Gołąb — Sun, 10 Jan 2010 10:48:13 +0000

Warsztaty “Koń naturalny, naturalny jeździec” organizujemy cyklicznie ~4-5x w roku. Warsztaty odbywają się w Rancho Stokrotka (woj. dolnośląskie, Kotlina Kłodzka).

Zajęcia prowadzą: lek. wet. Jakub Gołąb, mgr inż. Małgorzata Gołąb. Całość to ok. 20-22 godz. zajęć (w zależności od pytań, dyskusji i zaangażowania uczestników). Cena warsztatów – 330zł – obejmuje zakwaterowanie w pokojach wieloosobowych. Wyżywienie we własnym zakresie – kuchnia do dyspozycji uczestników. Szczegółowe informacje i zgłoszenia mailowo lub telefonicznie ( strona Kontakt ).

PROGRAM WARSZTATÓW:

Dzień 1: Koń holistyczny

Utrzymanie:

Koń – zwierzę przestrzeni. Stado i jego struktura. Jak skonstruować “sztuczne” stado. Naturalne spojrzenie na żywienie. Żywienie a kopyta. Żywienie a zdolność do wysiłku. Analiza pasz. Praktyczne pomysły. Współczesna medycyna a naturalne utrzymanie. Ruch – podstawa egzystencji. Jak zapewnić odpowiednią ilość ruchu? Ruch a kopyta. Dojrzałość – kiedy zajeżdżać?

Kopyta:

Dlaczego kujemy konie? Anatomia kopyta. Naturalne struganie – kształt kopyta, punkt przełamania, flara. Czy każdy koń może być bosy? Czy ochwat to problem? Strategia linii białej a metoda dr Strasser. Buty – alternatywa podków.

Część praktyczna: pokaz naturalnego strugania

Dzień 2: Szkolenie i sprzęt

Metody szkolenia:

Inteligencja koni w świetle najnowszych badań. Imprinting. Motywacja. Teoria uczenia się. Szkoły “naturalne”. Kliker.

Część praktyczna: ćwiczenia z liną, kliker – pokaz

Siodła:

Kiedy siodło pasuje? Siodła angielskie, western, australijskie – wady i zalety. Siodła bezterlicowe. Dobór siodła. Co jest ważne przy siodłaniu? Podkłady. Jazda na oklep.

Dzień 3: Sprzęt cd. Jeździectwo naturalne

Kiełzna:

Rodzaje kiełzn. Klasyfikacja wg Pata Parelliego. Mechanika działania. Dobór. Konsekwencje stosowania wędzideł. Czy metal jest konieczny? Bez wędzidła – hackamore, sidepull, Bitless Bridle. Cordeo.

Część praktyczna: mechanika działania kiełzn, dopasowywanie, siodłanie

Jeździectwo naturalne:

Dosiad naturalny. Biomechanika ruchu układu koń-jeździec. Sygnały a konwencje. Zebranie.

Część praktyczna: ćwiczenia z piłką, ćwiczenia na koniu (na oklep)

Motywacja

Jakub Gołąb — Sun, 10 Jan 2010 09:56:37 +0000

Pierwszym zadaniem przy szkoleniu każdego zwierzęcia jest odnalezienie tego, co je motywuje.

Bez motywacji nie ma szkolenia.

Wszystkie zwierzęta są zmotywowane przez jedzenie, wodę, seks i unikanie negatywnych bodźców – są to wzmocnienia bezwarunkowe. Wiele zwierząt może być zmotywowanych przez zabawę, poświęcanie im uwagi, możliwość socjalizacji lub dostępu do pewnych pożądanych dóbr.

Możliwe są dwa rodzaje motywacji:

Przy szkoleniu z wykorzystaniem nagród motywację tworzy chęć ich zdobycia. Jeśli stosunkowo nietrudno jest je zdobyć, motywacja jeszcze się zwiększa – motywacja rodzi sukces, a sukces rodzi motywację.
Przy wykorzystaniu metod awersyjnych motywację tworzy chęć uniknięcia negatywnych bodźców. Zwierzę zrobi tyle, ile wystarczy, żeby uniknąć negatywnie kojarzącej się korekcji. I TYLKO TYLE.

Rodzaj zastosowanej motywacji ma wpływ na szybkość uczenia się. Badania przeprowadzone m.in. na źrebiętach na Uniwersytecie w Rennes (Francja) wskazują wyraźnie na znacznie większą szybkość uczenia się zwierząt nagradzanych jedzeniem w porównaniu z grupą szkoloną przy użyciu bodźców awersyjnych (presji). Dodatkowo zwierzęta szkolone z wykorzystaniem nagród są bardziej ciekawe świata, chętniej przebywają z opiekunem i chętniej eksperymentują.

Jeżeli korzystasz z jedzenia, pies / koń / kurczak robi to dla jedzenia, a nie dla Ciebie.

Szkoleniowcy, którzy twierdzą, że zwierzęta pracują, aby sprawić przyjemność swoim opiekunom zdają się być nieświadomi tego, że jedynym „motywatorem”, z którego korzystają jest ból. Zwierzę szkolone bodźcami awersyjnymi teoretycznie ćwiczy „dla nas”, ponieważ jedynym pozytywnym wzmocnieniem są ew. pochwały. W rzeczywistości pracuje nie „dla nas”, a wyłącznie dla uniknięcia korekcji.

Trening z klikerem

Jakub Gołąb — Fri, 08 Jan 2010 22:46:55 +0000

Trening z klikerem (Clicker training, CT) jest metodą szkolenia korzystającą z nagradzania (pozytywnego wzmocnienia) za pożądane zachowanie , opartą na naukowo potwierdzonej teorii uczenia się, która dotyczy WSZYSTKICH zwierząt, od kraba pustelnika po orkę. Jest to również sposób porozumiewania się z koniem, jasny, precyzyjny i łatwy dla niego do zrozumienia. Celem szkolenia jest zrozumienie przez konia, ze jego zachowanie powoduje pojawienie się nagrody. Koń ofiarowuje nam jakieś zachowanie, bo jest to w jego interesie.
Zauważmy, że w odróżnieniu od metod tradycyjnych, w których nacisk położony jest na ograniczenie niepożądanych zachowań (popychanie i ciągnięcie, żeby umieścić konia w określonej pozycji), trening z klikerem opiera się na nagradzaniu. Jedyną ‘karą’ jest nie nagrodzenie zachowania, które nie odpowiada naszym wymaganiom. A zachowania nie nagradzane mają tendencję do zanikania, bo nie przynoszą zwierzęciu żadnych korzystnych skutków. Żadne zachowanie nie jest ‘złe’ w tym szkoleniu, tylko nie będzie w danej chwili (albo nigdy) nagrodzone.
Drugą istotną różnicą jest fakt, że dążymy najpierw do wykształcenia zachowania, a dopiero później do powiązania go z sygnałem/komendą. Dzięki takiemu podejściu unikamy sytuacji, w której zwierzę styka się z sygnałem, którego znaczenia nie rozumie, co pogłębia dodatkowo jego frustrację.
Po trzecie – koń ma zupełnie inną motywację. Pracuje żeby zdobyć nagrodę a nie żeby uniknąć korekcji.

Czego możemy nauczyć?

Wszystkiego, do czego koń jest psychicznie i fizycznie zdolny. Często spotykamy się z zarzutem, że metoda jest dobra wyłącznie do uczenia “sztuczek”. Ale koń przecież nie wie, co jest “sztuczką” – pasaż jest taką samą “sztuczką” jak aportowanie piłki. Wykorzystujemy “sztuczki” na warsztatach, żeby pokazać jak łatwo jest uzyskać zupełnie niestandardowe i złożone zachowania. Oprócz tego, im więcej nauczymy konia przy użyciu klikera tym łatwiej i szybciej będzie uczył się kolejnych rzeczy. Pamiętajmy, że zastosowanie klikera nie wiąże się z przyjęciem jakiegoś konkretnego programu szkolenia, stylu jazdy itp. – to naukowo potwierdzony sposób na uzyskanie interesujących nas zachowań. Chciałbym zwrócić szczególną uwagę na aspekt zupełnie odmiennej motywacji konia, co skutkuje nie tylko wyjątkową chęcią do pracy, ale też diametralną zmianą nastawienia do przedmiotów czy miejsc “strasznych” – np. przyczepa nie jest już ciasnym, ciemnym i strasznym miejscem a staje się okazją do “zarobienia” nagrody. Nauczenie konia mającego pewne doświadczenie z klikerem wchodzenia do przyczepy (oczywiście za pomocą klikera!) zajmuje może 3-4 pięciominutowe sesje.