Warsztaty odbywają się w Rancho Stokrotka (woj. dolnośląskie, Kotlina Kłodzka). Przyjmujemy 10 uczestników (w tym 4 wolnych słuchaczy).

Zajęcia prowadzą: lek. wet. Jakub Gołąb, mgr inż. Małgorzata Gołąb. Cena warsztatów – 400zł (wolni słuchacze 300zł) – obejmuje zakwaterowanie w pokojach wieloosobowych (2 noclegi). Wyżywienie we własnym zakresie – kuchnia do dyspozycji uczestników. Szczegółowe informacje i zgłoszenia mailowo lub telefonicznie ( strona Kontakt ).

PROGRAM WARSZTATÓW:

PIĄTEK (zaczynamy o 18.30)

Wprowadzenie: Dlaczego kujemy konie?

Anatomia i fizjologia kopyta. Kopyto dzikiego konia. Biomechanika kopyta. Rola struktur amortyzujących.

SOBOTA (8.30 – ? (bywa, że omawiając przypadki kończymy po północy) )

Żywienie – podstawa zdrowych kopyt. Ewolucyjne przystosowania koni do określonego żywienia. Wpływ żywienia na kopyta. Jak i czym żywić?
Ruch – składnik niezastąpiony. Ile ruchu powinien mieć koń? Wpływ ilości ruchu i podłoża na kopyta. Jak zachęcać do ruchu?
Struganie. Do czego dążymy? Podstawowe zasady i techniki. Ogólny plan strugania. Flara.

Gdzieś pomiędzy 2h przerwy obiadowej.

Część praktyczna: Pokaz strugania

Poważniejsze problemy. Przerośnięte kopyta. Zawężone kopyta. Położone kąty wsporowe. Choroba linii białej. Ochwat. Syndrom trzeszczkowy. Schorzenia strzałki.

Różne przypadki. Omawianie konkretnych przypadków (również przywiezionych przez uczestników) Instrukcja jak robić zdjęcia

NIEDZIELA (8.30-16.00)

Koń kuty – koń do rehabilitacji. Okres przejściowy. Ochrona kopyt.
Część praktyczna: Warsztat pracy – narzędzia. Wybór i obchodzenie się z narzędziami. Podstawowe techniki. Struganie (żywy koń, prawidłowe kopyta, 2 na uczestnika, strugają 2 osoby równocześnie pod okiem 2 prowadzących)

Podsumowanie i zakończenie.

Wszyscy uczestnicy po zakończonych warsztatach otrzymują dostęp do zamkniętego portalu społecznościowego, na którym można dyskutować, przesyłać zdjęcia, konsultować przypadki itp.

]]> http://konie.rancho-stokrotka.com/index.php/2010/10/24/warsztaty-naturalnej-pielegnacji-kopyt/feed/ 0 http://konie.rancho-stokrotka.com/index.php/2010/01/10/warsztaty-program/ http://konie.rancho-stokrotka.com/index.php/2010/01/10/warsztaty-program/#comments Sun, 10 Jan 2010 10:48:13 +0000 Jakub Gołąb http://konie.rancho-stokrotka.com/?p=42

Warsztaty “Koń naturalny, naturalny jeździec” organizujemy cyklicznie ~4-5x w roku. Warsztaty odbywają się w Rancho Stokrotka (woj. dolnośląskie, Kotlina Kłodzka).

Zajęcia prowadzą: lek. wet. Jakub Gołąb, mgr inż. Małgorzata Gołąb. Całość to ok. 20-22 godz. zajęć (w zależności od pytań, dyskusji i zaangażowania uczestników). Cena warsztatów – 330zł – obejmuje zakwaterowanie w pokojach wieloosobowych. Wyżywienie we własnym zakresie – kuchnia do dyspozycji uczestników. Szczegółowe informacje i zgłoszenia mailowo lub telefonicznie ( strona Kontakt ).

PROGRAM WARSZTATÓW:

Dzień 1: Koń holistyczny

Utrzymanie:

Koń – zwierzę przestrzeni. Stado i jego struktura. Jak skonstruować “sztuczne” stado. Naturalne spojrzenie na żywienie. Żywienie a kopyta. Żywienie a zdolność do wysiłku. Analiza pasz. Praktyczne pomysły. Współczesna medycyna a naturalne utrzymanie. Ruch – podstawa egzystencji. Jak zapewnić odpowiednią ilość ruchu? Ruch a kopyta. Dojrzałość – kiedy zajeżdżać?

Kopyta:

Dlaczego kujemy konie? Anatomia kopyta. Naturalne struganie – kształt kopyta, punkt przełamania, flara. Czy każdy koń może być bosy? Czy ochwat to problem? Strategia linii białej a metoda dr Strasser. Buty – alternatywa podków.

Część praktyczna: pokaz naturalnego strugania

Dzień 2: Szkolenie i sprzęt

Metody szkolenia:

Inteligencja koni w świetle najnowszych badań. Imprinting. Motywacja. Teoria uczenia się. Szkoły “naturalne”. Kliker.

Część praktyczna: ćwiczenia z liną, kliker – pokaz

Siodła:

Kiedy siodło pasuje? Siodła angielskie, western, australijskie – wady i zalety. Siodła bezterlicowe. Dobór siodła. Co jest ważne przy siodłaniu? Podkłady. Jazda na oklep.

Dzień 3: Sprzęt cd. Jeździectwo naturalne

Kiełzna:

Rodzaje kiełzn. Klasyfikacja wg Pata Parelliego. Mechanika działania. Dobór. Konsekwencje stosowania wędzideł. Czy metal jest konieczny? Bez wędzidła – hackamore, sidepull, Bitless Bridle. Cordeo.

Część praktyczna: mechanika działania kiełzn, dopasowywanie, siodłanie

Jeździectwo naturalne:

Dosiad naturalny. Biomechanika ruchu układu koń-jeździec. Sygnały a konwencje. Zebranie.

Część praktyczna: ćwiczenia z piłką, ćwiczenia na koniu (na oklep)

To, co możemy zaobserwować u „dzikiego” konia, stoi w jaskrawym kontraście z wieloma współczesnymi praktykami. Wielu hodowców, chcąc zapewnić „bezpieczeństwo” rodzącym klaczom, zamyka je w boksach na miękkiej ściółce. Niektóre źrebięta przetrzymywane są tam przez kilka dni, a nawet tygodni po urodzeniu. Powoduje to, że szansa na prawidłowy i optymalny rozwój kopyta zostaje zaprzepaszczona. Miękkie podłoże i brak ruchu powodują, że ściany nie ulegają gwałtownemu starciu, a strzałka nie zaczyna przenosić ciężaru. Pozbawiona stymulacji nie rozrasta się, a puszka kopytowa pozostaje zacieśniona, upośledzając zmiany kształtu i rozrost kości kopytowej. Badania wskazują na to, że stymulacja i przenoszenie ciężaru przez strzałkę w pierwszych godzinach i dniach życia jest podstawowym i najważniejszym czynnikiem modelującym późniejszy kształt i funkcjonalność kopyta. Dla optymalnego jego rozwoju konieczny jest ruch, najlepiej po w miarę twardym podłożu, od pierwszych chwil życia, jeśli to możliwe nawet przed pierwszym posiłkiem. Zaniedbania w tym okresie życia zaowocują zmianami degeneracyjnymi, który nic już nie naprawi!

Główny problem wynikający z niedoboru ruchu to niedorozwój struktur amortyzujących kopyta, czyli strzałki gąbczastej i chrząstek kopytowych. U dzikiego konia rozrost tych struktur stymulowany jest przez ruch – tysiące uderzeń kopyta o ziemię dziennie od chwili urodzenia. Kluczowa w tej stymulacji jest przemienność nacisk/brak nacisku. U konia domowego tej stymulacji brakuje – badania pokazują, że u przeciętnego 600-kilogramowego konia struktury te są w podobnym stanie rozwoju jak u ważącego 100 kg źrebaka – a zatem przystosowane do przenoszenia obciążenia ca 100 kg! Nic dziwnego, że koń nie chce obciążać tylnej części kopyta, a samo chodzenie sprawia mu ból. Aby go uniknąć, zaczyna stawiać kopyto od palca, co skutkuje upośledzeniem całego mechanizmu kopyta i dalszymi problemami z tego wynikającymi.
Ponieważ tylne nogi młodego konia pracują zdecydowanie intensywniej, u koni domowych mamy najczęściej do czynienia z sytuacją, w której struktury amortyzujące w tylnych kopytach są znacznie lepiej rozwinięte niż w przednich. Sprzyja temu dodatkowo fakt, że ze względu na ukątowanie stawów w tylnej kończynie znacznie rzadziej stawiane są one nieprawidłowo od palca. Jest to główna przyczyna, dla której z przednimi kopytami bywa znacznie więcej problemów – są bardziej podatne na ochwat, częściej pojawia się w nich syndrom trzeszczkowy itp.

Flara ściany bocznej - strzałka pokazuje miejsce oderwania

Z sytuacją, w której połączenie tworzywo-róg ścienny jest nadmiernie obciążane, mamy do czynienia w przypadku zbyt długich ścian, kopyt okutych, podczas długiej pracy na równej niepoddającej się powierzchni (asfalt, beton), kiedy podeszwa wchodzi w niewystarczający kontakt z podłożem. Prowadzi to w końcu do utworzenia się flary. Flara to takie uszkodzenie połączenia tworzywo-róg ścienny, które skutkuje oderwaniem rogu od tworzywa pokrywającego kość kopytową.  Oderwana ściana rogowa wywija się na zewnątrz tworząc „kapcia”; w mniej zaawansowanych przypadkach zmiana kąta ściany (czyli miejsce od którego jest oderwana) jest łatwa do wyczucia opuszkami palców czy zauważenia gdy patrzymy na stojące kopyto z poziomu gruntu z różnych stron. Długotrwała flara spowodowana przewlekłym ochwatem / LGL (patrz rozdział o żywieniu) lub długotrwałym stresem mechanicznym często zaczyna się wysoko; zmiana kąta narastania ściany jest tak blisko koronki, że jest trudna lub prawie niemożliwa do zauważenia.
Jako że róg oderwany jest od kości kopytowej, flara równoznaczna jest z uszkodzeniem („rozlezieniem”) linii białej. Patrząc na kopyto od strony podeszwy, linia biała w miejscu flary jest brudna, poszarpana lub tworzy rowek.
Oderwany róg ściany nie ma żadnej możliwości przyrosnąć z powrotem do tworzywa. Jedyna tymczasowa, mocno ograniczona możliwość naprawy to wypełnienie luki przez „róg naprawczy” produkowany przez listewki tworzywa. Pełne odtworzenie połączenia ściana-tworzywo możliwe jest wyłącznie poprzez narastanie z góry (od korony) zdrowego, poprawnie połączonego z tworzywem rogu, podobnie jak dzieje się z ludzkim paznokciem – jeśli go oderwiemy, nie przyrośnie on, musi wyrosnąć nowy.
Flary są bolesne. Tworzywo jest bardzo dobrze unaczynioną i unerwioną strukturą, ból spowodowany odrywaniem ściany jest porównywalny ze zrywaniem ludzkiego paznokcia. Powoduje on oczywiście mniejszą lub większą kulawiznę – flary, obok zbyt cienkiej podeszwy, są główną przyczyną dla której, jak często słyszymy, „bose konie nie chcą chodzić”. W ekstremalnych przypadkach koń chcąc uciec przed bólem, będzie przyjmował „postawę ochwatową” – maksymalnie obciążał tył kopyta.

Flara - uszkodzona linia biała

Część badaczy uważa, że tworzenie się flar jest mechanizmem przystosowawczym do mokrych pór roku z bujną wegetacją roślinną. Miękkie podłoże nie pozwala wtedy na poprawne ścieranie rogu, który mógłby wyrastać nadmiernie. Na skutek jednak diety bogatszej w węglowodany (patrz rozdział o żywieniu) i zwiększonej wilgotności integralność połączenia tworzywo-róg zostaje naruszona – tworzy się flara, a oderwana ściana pod wpływem naprężeń łupie się utrzymując odpowiednią długość, co zapewnia poprawne działanie kopyta dopóki nie powróci sucha pora roku.

U koni domowych flary są częste. Przyczyn jest wiele: mechaniczne (noga nie jest wyważona nad kopytem, nieprawidłowa postawa, zbyt długie odstępy między struganiem, punkt przełamania za bardzo z przodu – czyt. w rozdziale o funkcji kopyta), żywieniowe (nadmiar węglowodanów niestrukturalnych, zatrucia), leki, infekcje linii białej. Ich tworzeniu się sprzyjają warunki panujące w wilgotnych porach roku.

Większość flar spowodowanych mechanicznym odrywaniem się zbyt długiej ściany zaczyna się pojawiać od dołu, gdzie jej uderzenia o grunt stopniowo rozrywają połączenie tworzywo-róg. Flary mające swe źródło w żywieniu najczęściej zaczynają się wysoko – uszkodzenie obejmuje cały obszar połączenia tworzywo-róg. [rys. 9] U wielu koni domowych połączenie to uszkodzone jest na całym obwodzie, a skutkiem tego jest opuszczenie się kości kopytowej wewnątrz puszki w dół (puszka odrywa się i wypychana jest do góry pod wpływem sił działających na ściany przy uderzeniu o ziemię), co najlepiej widać po opuszczeniu się wyrostka wyprostnego kości kopytowej poniżej korony kopyta.

Jeśli czas, aparat i siły pozwolą, można jeszcze zdjęcie równo od tyłu NIEOBCIĄŻONEGO kopyta (w powietrzu). Kopyta oczywiście wyczyszczone dokładnie (a najlepiej umyte).

Termowizja umożliwia rejestrację promieniowania cieplnego emitowanego przez obiekty, bez konieczności oświetlania ich zewnętrznym źródłem światła i na dokładny pomiar temperatury tych obiektów. Tworzenie obrazu polega na rejestracji przez kamerę promieniowania emitowanego przez obserwowany obiekt, a następnie przetworzeniu na kolorową mapę temperatur. System termowizyjny jest więc rodzajem niezwykłego termometru, który pozwala mierzyć temperaturę na odległość w wielu miejscach jednocześnie.
Teoretycznie więc wykonując zdjęcie termowizyjne grzbietu konia po jeździe powinniśmy być w stanie zauważyć różnice temperatur spowodowane nierównomiernym uciskiem siodła, zdiagnozować punkty nadmiernego ucisku itp.
Przyjęliśmy następującą procedurę testową: ten sam koń, siodło bez podkładu, 20 min jazdy po ujeżdżalni (stęp/kłus), zdjęcie wykonywane ok. 1.5-2s po zdjęciu siodła w pomieszczeniu zamkniętym (stajnia) aby wyeliminować schładzanie związane z ruchem powietrza. Po każdym teście 40min przerwy.

To w Ameryce konie zaczęły wędrować. Milion lat przed narodzinami człowieka pasły się na rozległych równinach porośniętych twardą trawą i przechodziły na inne kontynenty po skalnych mostach, rozerwanych następnie przez cofający się lód.

N. Evans, “Zaklinacz koni”

Konie egzystowały na tej planecie na długo przed tym, zanim pojawili się na niej ludzie. Pierwszy znany przodek konia pojawił się ponad 40 mln lat temu; Pliohippus, koń bardzo już zbliżony kształtem, wielkością i uzębieniem do współczesnych koni  żył  na sawannie i porośniętych trawami stepach Ameryki Północnej już ok. 12 mln lat temu.

Tak długi okres funkcjonowania koni w środowisku zaowocował licznymi przystosowaniami do trybu życia, jaki koniowate prowadzą od milionów lat. Przystosowania te sięgają częstokroć bardzo głęboko i dotyczą fundamentalnych założeń “konstrukcyjnych” (anatomicznych i fizjologicznych). Kilka tysięcy lat “udomowienia” konia nie było tego w stanie zmienić. Wiele schorzeń, problemów “wychowawczych”, narowów itp. wynika z tego, że nie zdajemy sobie sprawy z tych przystosowań lub je lekceważymy.

Żeby zrozumieć skąd wzięły się te przystosowania, musimy spojrzeć na środowisko, w którym konie wyewoluowały. Środowiskiem tym jest step – region zbyt suchy aby podtrzymać las, ale na tyle mokry, aby nie być pustynią, o chłodnych zimach i upalnych latach. Latem, wskutek silnego parowania, tylko niewielkie ilości wody opadowej wsiąka w glebę. Zapas wody w glebie nie zaspokaja potrzeb drzew i dlatego w krajobrazie stepowym brak jest lasów. Drzewa spotyka się tylko w wąwozach (jarach) i dolinach rzek.

Życie dużego zwierzęcia roślinożernego na takim terenie wymaga rozwiązania kilku problemów.  Pierwszym problemem jest jedzenie – szata roślinna jest uboga jeśli chodzi o zawartość składników odżywczych i energii. Drugim – woda, która nie występuje na każdym kroku; częstokroć konieczne są długie wędrówki do wodopoju. Trzecim – podłoże, po którym zwierzę uciekające musi się sprawnie poruszać, a które w takim terenie może mieć różne właściwości – od wilgotnej  ziemi po twardą, skalistą pustynię.

Jak więc radzą sobie konie?

Przyjrzyjmy się trybowi życia dzikich koni w telegraficznym skrócie:

• Jedzą i szukają pożywienia 16-18h/dobę.
• Maksymalnie wykorzystują biotop (bardzo zróżnicowane pożywienie).
• Przemieszcza się ~35km/dobę dzień w dzień, szukając wody i jedzenia.
• Śpią ~6h, rozłożonych na wiele okazji.

Jedzenie

Jak łatwo zauważyć, dzikie konie praktycznie ciągle jedzą. Jest to konieczne, aby przetrwać na stosunkowo ubogiej paszy. Wydawać by się mogło, że zastąpienie jej paszą bogatą w składniki odżywcze i energię może przynieść jedynie korzystny efekt. Tak jednak nie jest. Dlaczego?

Miliony lat takiego odżywiania spowodowały, że układ pokarmowy konia zaadaptował się do sytuacji, w której cały czas pracuje. Żołądek konia jest w stosunku do jego wielkości maleńki (9-15l), nierozciągliwy i pracuje tym sprawniej, im wolniej i mniejszymi porcjami jest napełniany. Dodatkowo, ciągły napływ treści do żołądka spowodował, że w toku ewolucji zanikła regulacja wydzielania kwasu solnego. Kwas solny w żołądku konia (podobnie zresztą jak żółć, konie nie mają pęcherzyka żółciowego) jest wydzielany bez przerwy; braki w “dostawie” pokarmu powodują, że działa on uszkadzająco na ściany żołądka prowadząc do powstania wrzodów.

Najłatwiejszym źródłem energii są węglowodany niestrukturalne (NSC) – cukry proste, fruktany i skrobia. Konie nie mogły jednak polegać na takim źródle energii – ilość NSC w stepowej roślinności jest zbyt mała, dominują węglowodany strukturalne (włókno). Tych jednak żaden ssak nie jest w stanie trawić samodzielnie – potrzebuje do tego pomocy mikroorganizmów. U konia takim “akwarium” dla mikroorganizmów jest jelito ślepe (ok. 2,5x większej pojemności niż  żołądek). Mikroorganizmy trawiąc włókno produkują lotne kwasy tłuszczowe, i to one są głównym źródłem energii dla konia.

Wskutek takich przystosowań konie nie radzą sobie z nadmiarem węglowodanów niestrukturalnych z dwóch powodów:

• Na skutek małego żołądka i szybkiego pasażu treści nadmiar węglowodanów takich jak skrobia czy fruktany nie zostaje do końca strawiony i nie może być wchłonięty w jelicie cienkim. Trafiają więc do jelita ślepego, gdzie stanowią pożywkę dla bakterii kwasu mlekowego. Ich rozwój powoduje spadek pH (prowadzący do kwasicy metabolicznej i owrzodzenia śluzówki jelita ślepego) i wymieranie mikroorganizmów odpowiedzialnych za rozkład włókna a co za tym idzie uwolnienie endotoksyn.
• Ponieważ udział NSC w diecie koni od milionów lat był niski, niskie jest też stężenie glukozy we krwi, a co za tym idzie niski poziom insuliny. Dostarczenie dużej ilości NSC powoduje wzrost poziomu glukozy we krwi i wzost uwalniania insuliny. Wysoki poziom insuliny we krwi jest bardzo źle tolerowany przez konie, prowadząc szybko do insulinooporności i ochwatu.

Bezpieczna zawartość węglowodanów niestrukturalnych w pasz to około 15%, ogromna większość treściwych pasz “tradycyjnych” tę granicę przekracza wielokrotnie (owies: 49%, jęczmień: 61%, kukurydza: 73%). Również wiele traw sianych (uprawnych) zawiera znacznie wyższe ilości NSC w masie zielonej niż powinny otrzymywać konie. Wysoką zawartość cukrów niestrukturalnych mają też niektóre „chwasty”(np. mniszek ponad 25% suchej masy), jabłka, marchewki, ciasteczka itp.

Ruch

Ciągłe poszukiwanie jedzenia, ucieczki przed drapieżnikami  i wędrówki do nielicznych wodopojów skutkują tym, że poza krótkimi okresami snu/odpoczynku dziki koń jest w ciągłym ruchu. Niezliczone ilości kilometrów przemierzone przez konie przez miliony lat od początku ich historii doprowadziły do powstania kopyta – tworu przystosowanego do poruszania się po KAŻDYM rodzaju terenu, niejednokrotnie tak trudnym, że ciężko to sobie wyobrazić.

Kopyto jest w stanie PRZYSTOSOWAĆ się do każdego rodzaju podłoża, jeśli koń odżywia się PRAWIDŁOWO (o czym wyżej) i pokonuje ODPOWIEDNI dystans dobowy. 99% problemów z kopytami u koni domowych wynika z nieodpowiedniego żywienia i braku ruchu.

Główny problem to niedorozwój struktur amortyzujących kopyta, czyli strzałki gąbczastej i chrząstek kopytowych. U dzikiego konia rozrost tych struktur stymulowany jest przez ruch – tysiące uderzeń kopyta o ziemię dziennie od chwili urodzenia. U konia domowego ta stymulacja jest niedostateczna – badania pokazują, że u przeciętnego 600kg konia struktury te są w podobnym stanie rozwoju jak powinny być u 100kg źrebaka – a zatem przystosowane do przenoszenia obciążenia  ~100kg!

Drugi problem to problem adaptacji do podłoża – kopyto jest w stanie przystosować się do każdego rodzaju podłoża (od bagien po skalistą pustynię) pod warunkiem, że ma na to czas i dostateczną ilość ruchu po tym właśnie podłożu. Koń, który całe życie biega po podmokłej łące nie jest w stanie chodzić po kamieniach, ale może się do tego doskonale przystosować jeśli damy mu czas i dostateczną ilość ruchu po takim właśnie podłożu. Podobnie jest z nami – zdejmijcie buty i spróbujcie zacząć chodzić boso. Początkowo będzie trudno, ale jeśli nie przerwalibyście eksperymentu po miesiącu-dwóch żadna nawierzchnia nie robiłaby na Was wrażenia.

Co z tego wynika?

Utrzymując konie domowe powinniśmy zdawać sobie sprawę z ich predyspozycji i ewolucyjnego “bagażu” przystosowań, jaki ze sobą niosą. W ewolucyjnej skali czasu udomowienie konia jest nic nie znaczącym epizodem,  i chcąc stworzyć im najbardziej komfortowe warunki egzystencji i uniknąć kłopotów powinniśmy zapewnić im warunki maksymalnie zbliżone do tych, do których przystosowały się przez miliony lat.

Jak to działa?

Zamiat wypuszczać konie na tradycyjne, wielokątne pastwisko, gdzie głównie stoją i jedzą, jedzą, jedzą, dodajemy dodatkowe „wewnętrzne” ogrodzenie aby utworzyć korytarz. Szerokość korytarza dobieramy eksperymentalnie ( uwzględniając wielkość stada ) – im węższy, tym konie będą więcej się ruszać. Z użyciem plastikowych słupków i pastucha elektrycznego całą pracę możemy wykonać bardzo szybko.
Tworząc stacjonarny paddock paradise dla naszego stada, w miarę możliwości powinniśmy zapewnić koniom zróżnicowane podłoże, co ma ogromne znaczenie dla wykształcenia prawidłowych, zdrowych kopyt. Dodajemy więc kawałki wysypane kamieniami, grysem, piaskiem itp. Ustawiając paśniki, systemy „powolnego żywienia”, poidła, lizawki itp. staramy się tak zaplanować ich rozmieszczenie, aby dodatkowo prowokowały konie do ciągłego ruchu (czyli np. woda z dala od paśnika itp.). Pamiętajmy też o schronieniu – jeśli nie mamy możliwości „włączyć” drzew/krzewów powinniśmy pomyśleć o wiacie.

Zalety:

• ciągły ruch, niezależny od naszych możliwości „czasowych” – najbardziej istotna rzecz, jaką powinniśmy zapewnić koniowi
• związana z tym ciągła stymulacja kopyt, która umożliwia poprawny rozrost struktur amortyzujących wewnątrz kopyta
• towarzystwo innych koni (Paddock Paradise jest miejscem życia STADA)
• umożliwia naturalne żywienie ( dostęp do odpowiedniej ilości paszy objętościowej 24h/dobę )

Nasz Paddock Paradise…

.. zbudowany jest na powierzchni ok. 0,9ha (długość korytarza ok. 500m, szerokość 4-8m), część korytarza obejmuje zagajnik (kilkanaście drzew i krzewów). Ok. 60m wysypane jest kamieniami (tłuczeń). Dostęp do wody zrealizowany jest w jednym miejscu (wanna), 3 paśniki „powolnego żywienia” zlokalizowane w mniej więcej równych odległościach od siebie i wody. Żyje w nim na co dzień stado 7 koni.

Obecnie terapia manualna techniką masażu jest chętnie praktykowana i połączona z innymi metodami terapii prozdrowotnymi takimi jak: elektromasaż, solarium, czy basen.

W treningu sportowym wymagane jest od koni wykonywanie ćwiczeń nienaturalnych , wymuszonych ruchów, które są często przyczyną kontuzji wynikającej z przetrenowania mięśni. Urazy tkanki miękkiej dotyczą głównie struktur znajdujących się w dolnej kończynie: mięśnia międzykostnego oraz ścięgien i wiązadeł . W wielu wpadkach struktury te ulegają kontuzji z powodu urazu jednej z całych grup mięśni i przekazywane są na następne, ponieważ każda część ciała jest połączona z inną i żadna nie działa niezależnie. Dzieje się tak w przypadku jeżeli jedna z grup mięśni nie jest zdolna do pracy, funkcję jej przejmuje następna grupa, która po pewnym czasie dochodzi do zmęczenia i musi przekazać swoja prace następnej grupie mięśni. Wreszcie dochodzi do większych uszkodzeń struktur w dolnej kończynie np. ścięgien.

Masaż koncentruje się na mięśniach , których kontuzja , może ograniczyć zakres ruchu i tworzyć dyskomfort. Dysfunkcja mięśni ma miejsc, kiedy dochodzi do skurczu włókien mięśniowych z powodu metabolizmu (zmęczenie), choroby, lub kontuzji mechanicznej. Pracując na tkance miękkiej można określić napięcie, teksturę oraz temperaturę badanej tkanki poprzez dotyk palcami lub całą dłonią. Drugorzędnym wynikiem lub symptomem dla uszkodzonej tkanki z powodu kontuzji, urazu, choroby jest tkliwość mięśni na dotyk ręki masażysty.

Masaż może przybrać różne rodzaje w zależności od sytuacji: sportowy, rehabilitacyjny, profilaktyczny lub odprężający. W każdym przypadku mobilizacje lecznicze siły organizmu poprzez : pobudzenia ukrwienia , dostarczenie komórkom energii, szybszą regeneracja uszkodzonych tkanek , dostarczając substancji odżywczych do mięsni, zwiększenie przepływu limfy, pomoc w usunięciu zbędnych toksyn z organizmu, poprawę ukrwienia stawów. W konsekwencji poprawia kondycje fizyczną zwiększając rozpiętość ruchów.

Również w przypadku koni które nie lubią bądź nie są przyzwyczajone do dotyku : przyzwyczaja konia do ręki masażysty, życzliwej obecności człowieka , pomaga rozluźnić odprężyć, ponieważ masaż działa na układ przywspółczulny którego stymulacja powoduje odprężenie, zwolnienie oddychania pobodzenie wydalania.

Dodatkowym atutem masażu jest budowa relacji pomiędzy człowiekiem a koniem, masaż uczy zaufania do człowieka, jest to szczególnie ważne dla koni z trudnym charakterem lub po ciężkich przejściach. Tego typu efekty możemy się spodziewać w momencie jeśli koń zaakceptuje nasze zabiegi. Dlatego pierwszy zabieg jest zabiegiem odczulającym, czyli przyzwyczajającym konia do dotyku.

Aby wykonywać prawidłowy masaż niezbędna jest podstawowa wiedza budowy anatomicznej konia. Podstawą masaży jest znajomość układu kostnego, rozłożenia mięśni, a także kierunku ułożenia włókien mięśniowych, przebiegu naczyń krwionośnych oraz limfatycznych. Należy również pamiętać o cierpliwości i życzliwym podejściu do konia, oraz o podstawowych zasad bezpieczeństwa pracy przy koniu.

Maria Soroko